Części twarzy i uczucia po angielsku dla przedszkolaków: „It’s got two eyes” i zabawa z kukiełką (4–6 lat, Pre-A1)

Sześć słów: cztery części twarzy i dwa uczucia

Zacznij od twarzy: dziecko może ją pokazać wszędzie, na własnej buzi, na twojej albo na pluszaku. Odtwórz kartę, pokaż tę część twarzy i pozwól dziecku cię naśladować. Pokazanie palcem to pierwsza odpowiedź; słowo może przyjść później.

„Happy” i „sad” to uczucia najłatwiejsze do pokazania, bo większość pracy wykonują usta.

• „ears” (uszy) – dotknij obu uszu
• „eyes” (oczy) – pokaż oczy i mrugnij
• „nose” (nos) – stuknij się w czubek nosa
• „mouth” (usta) – szeroko otwórz usta
• „happy” (wesoły) – uśmiechnij się szeroko
• „sad” (smutny) – opuść kąciki ust

„What has it got?” – „It’s got two ears.”

Jedno pytanie obejmuje wszystkie cztery słowa o twarzy: „What has it got?” (Co ma?). Odpowiedź zaczyna się od „It’s got …”. Tutaj „it’s” to skrót od „it has”, a nie od „it is”. Dziecko nie musi znać tej reguły; tobie pomaga ona trzymać się jednego wzoru.

Zwróć uwagę na małe słowa. Uszy i oczy występują parami, więc mają „-s”: „two eyes”. Nos i usta występują pojedynczo: „a nose”, „a mouth”. Po polsku „usta” to liczba mnoga, ale angielskie „mouth” jest w liczbie pojedynczej. Kolor stoi przed słowem o twarzy: „two green eyes”.

Wesoły czy smutny? Pytanie o uczucia

Przy uczuciach „it’s” ma swoje drugie znaczenie, „it is”: „It’s happy.” W pytaniu zmienia się kolejność: „Is it sad?”. Kiwnięcie głową, „No” albo odpowiednia mina to dobra odpowiedź. Pokaż kartę z uczuciem i zapytaj, a potem niech dziecko pokaże kartę i zapyta ciebie.

Zróbcie dwustronną kukiełkę i bawcie się pięć minut

Wielu nieśmiałym dzieciom łatwiej mówić przez kukiełkę. Narysuj wesołą buzię po jednej stronie papierowego talerzyka, a smutną po drugiej, i przyklej taśmą patyczek po lodach na dole. Nazywaj każdą część, gdy ją rysujesz, „Eyes. Two eyes.”, a kolory niech wybierze dziecko. Potem bawcie się codziennie o tej samej porze:

• Minuta 1: odtwórz sześć kart i pokaż każdą część na własnej twarzy.
• Minuty 2–3: podnieś kukiełkę i zapytaj „What has it got?”. Przyjmij jedno słowo („Nose!”) i powtórz całe zdanie: „Yes, it’s got a nose.”
• Minuta 4: obróć kukiełkę i zapytaj „Is it sad?” albo „Is it happy?”.
• Minuta 5: zamiana ról. Dziecko trzyma kukiełkę i pyta ciebie. Raz pomyl się celowo; większość dzieci uwielbia poprawiać dorosłych.

Miłe słowa dla smutnego przyjaciela

Gdy dziecko rozpoznaje smutną buzię, dodaj jeden życzliwy krok. Obróć kukiełkę na smutną stronę i zapytaj ją: „What’s the matter?” (Co się stało?). Kukiełka odpowiada: „I’m sad.” Dziecko proponuje: „Would you like to play?” – „Yes, please.” Potem obróć kukiełkę na wesołą stronę.

Ta scenka pokazuje dziecku, jak zauważyć uczucie i odpowiedzieć na nie życzliwie. Jeśli dziecko tylko poda kukiełkę bez słowa, powiedz te słowa za nie.

Częste błędy

W tym wieku te błędy są normalne. Zamiast poprawiać, powtórz poprawną wersję:

• „Has got two eyes.”: po polsku mówimy „Ma dwoje oczu” bez podmiotu. Po angielsku zdanie potrzebuje „it”: „It’s got two eyes.”
• „It’s got nose.”: w polskim nie ma przedimków, a po angielsku jeden nos potrzebuje „a”: „It’s got a nose.”
• „It’s got two eye.”: gdy czegoś jest więcej niż jedno, słowo dostaje „-s”: „two eyes”, „two ears”.
• „It’s got happy.”: przy uczuciach nie ma „got”: „It’s happy.”
• Mylenie „eyes” i „ears”: powiedz oba słowa i za każdym razem pokaż, żeby dziecko usłyszało, że zaczynają się inaczej.

Co dalej

Gdy dziecko opisuje kukiełkę bez pomocy, użyjcie tych samych słów do rozmowy o zmysłach: „I can see with my eyes.” Artykuły poniżej powtarzają też zaproszenia z „Let’s …” i dodają sprzątanie po robieniu kukiełki.