Jak uczyć przedszkolaka angielskich słów ruchu: „Let’s clap!” i zabawa w lidera (4–6 lat, Pre-A1)

Sześć słów ruchu na początek

Wybierz ruchy, które zmieszczą się w małym pokoju. Odtwórz kartę, zrób ruch pierwszy i pozwól dziecku cię naśladować. Na początku ruch jest odpowiedzią; słowo może przyjść później.

Ucz „stand up” i „sit down” jako całych zwrotów: „up” i „down” mówią dziecku, w którą stronę się ruszyć.

• „clap” (klaskać) – klaśnij dwa razy: „Clap, clap!”
• „wave” (machać) – pomachaj jedną ręką na powitanie. Angielskie „w” brzmi jak polskie „ł”, więc nie „vave”.
• „point” (pokazywać palcem) – pokaż drzwi albo okno
• „dance” (tańczyć) – pokręć się i obróć dookoła
• „stand up” (wstać) – wstań prosto z podłogi
• „sit down” (usiąść) – usiądź z powrotem, powoli

„Let’s …”: jeden zwrot, który zamienia słowo w zabawę

„Let’s” to skrót od „let us”. Nie wydaje polecenia, tylko zaprasza do wspólnego działania. „Clap!” mówi dziecku, co ma zrobić, a „Let’s clap!” znaczy, że zrobicie to razem, jak polskie „Klaszczmy!”. Po „Let’s” stoi samo słowo ruchu: „Let’s wave.”, „Let’s sit down.”

Żeby oddać wybór dziecku, zapytaj „What shall we do?” i poczekaj. Jedno słowo („Dance!”) albo palec na karcie to dobra odpowiedź; powtórz całe zdanie, „Let’s dance.”, i zacznijcie się ruszać.

Poniżej dwoje dzieci bawi się na zmianę: jedno zaprasza, drugie dołącza, a potem wybiera następny ruch.

Patrzę, próbuję, prowadzę: jak pomóc nieśmiałemu dziecku dołączyć

Niektóre dzieci od razu wskakują do zabawy, inne stoją i patrzą. Patrzenie to nie odmowa: wiele małych dzieci obserwuje zabawę, zanim do niej dołączy. Zaproponuj trzy kroki i pozwól dziecku przejść przez nie we własnym tempie:

• Patrzę: dziecko może powiedzieć „I can watch first.” albo po prostu patrzeć. Powiedz „That’s OK.” i baw się dalej. Jeśli dziś dziecko zostanie na tym etapie, nic nie szkodzi. Nadal słyszy słowa.
• Próbujemy razem: wyciągnij ręce i powiedz „Let’s clap together.” Ruch zrobiony z tobą daje więcej poczucia bezpieczeństwa niż ruch w pojedynkę.
• Prowadzę: kiedy dziecko już rusza się z tobą, powiedz „Now you choose.” i rób to, co wybierze.

Zabawa w domu: lider w pięć minut

To trochę jak „Ojciec Wirgiliusz”: wszyscy robią to, co lider. Rozłóż obrazki z ruchami albo narysuj patyczaki i grajcie jedną krótką rundę dziennie:

• Dziecko pokazuje trzy obrazki w dowolnej kolejności. Pokaż je po nim jeszcze raz, żebyście oboje zapamiętali kolejność.
• Dziecko prowadzi: „Let’s point. Let’s stand up. Let’s wave.” Ty naśladujesz.
• Zamieńcie się rolami. Od czasu do czasu pomyl ruch celowo; większość dzieci uwielbia poprawiać dorosłych.
• Zgadnij mój ruch: jedno z was rusza się bez słów, a drugie nazywa ruch: „Wave! You’re waving.”
• Skończcie po trzech, czterech rundach, póki dziecko jeszcze chce się bawić.

Większe ruchy na dwór: run, jump, climb, stretch

Gdy sześć domowych ruchów przychodzi łatwo, dodaj cztery większe na plac zabaw: „run” (biegać), „jump” (skakać), „climb” (wspinać się) i „stretch” (przeciągać się). W domu odegrajcie je w miejscu: bieg w miejscu, mały podskok, wspinaczka po wyobrażonej drabinie i przeciąganie się w górę.

Kończcie rundę razem okrzykiem „We’re strong!”. Na placu zabaw zadaj prawdziwe pytanie: „Can you jump?” „Yes, I can!” to świetna odpowiedź, a „I can try.” też.

Częste błędy

W tym wieku te błędy są normalne. Zamiast poprawiać, powtórz poprawną wersję:

• „Let’s to clap.” albo „Let’s clapping.”: po „Let’s” słowo ruchu zostaje w podstawowej formie: „Let’s clap.”
• Samo słowo ruchu: po polsku zaproszenie siedzi w końcówce czasownika („Klaszczmy!”), więc dziecko często mówi tylko „Clap!”. To dobry początek; odpowiedz „Yes! Let’s clap!”.
• Pomijanie „up” albo „down”: samo „Sit!” albo „Stand!” brzmi niepełnie. Powtórz „Sit down.”, „Stand up.”
• Same polecenia: jeśli zawsze mówisz „Clap! Wave!”, dziecko słucha, ale nigdy nie wybiera. Wplataj „What shall we do?”.

Co dalej

Gdy dziecko samo poprowadzi rundę z „Let’s …”, pytaj „Can you …?” podczas prawdziwej zabawy: „Can you catch the ball?” Ten sam nawyk zapraszania i oddawania kolejki przyda się przy rozmowie o twarzach i uczuciach oraz przy dzieleniu się rzeczami w klasie (artykuły poniżej).