Czyje to jest? My, your i its po angielsku dla dzieci (Pre-A1, 5–8 lat)

Trzy krótkie kroki, jedna rozmowa

Powtórka łączy w jedną rozmowę słowa, które dziecko poznało w osobnych grupach (rzeczy szkolne, zabawki, części ciała). Nowa umiejętność to wybieranie za każdym razem właściwego pytania i właściwego małego słowa. Zacznij od kart na tej stronie: book, ruler, train, teddy, hands i nose.

• Nazywanie rzeczy: “What’s this?” “It’s a book.”
• Pytanie o właściciela: “Is this your ruler?” “Yes, it is.” albo “No, it isn’t.”
• Nazywanie części: “This is its nose.” “These are its arms.”

My, your i its: czyje to jest?

“My” wskazuje osobę, która mówi, a “your” osobę, która słucha. Dlatego ten sam miś to “your teddy” w twoim pytaniu i “my teddy” w odpowiedzi dziecka. “Its” mówi o tym, co należy do zabawki, zwierzęcia albo rzeczy: nos misia to “its nose”, a nie “my nose”.

Po polsku “jego” znaczy i “his”, i “its”, a gdy wiadomo, czyje coś jest, często pomijamy zaimek (“Umyj ręce.”); po angielsku mówimy “Wash your hands.” Miś jest po polsku rodzaju męskiego, więc dziecku może przyjść do głowy “his arms”, i to też jest poprawne, bo o ulubionym misiu czy zwierzaku wiele osób mówi “he” lub “she”. O książce mówimy jednak “its”. Pomagają gesty: ręka na piersi przy “my”, otwarta dłoń w stronę słuchającego przy “your”, palec na misiu przy “its”.

• This is my teddy. (To mój miś.)
• Is this your teddy? (Czy to twój miś?)
• These are its arms. (To są jego łapki.)

This is czy these are?

Mów “this is” o jednej rzeczy, a “these are” o dwóch lub więcej: “This is its nose.”, ale “These are its arms.” Ręce i łapki występują w parach, więc świetnie nadają się do ćwiczenia “these are”. Dźwięku “th” w “this” i “these” nie ma w polskim: czubek języka kładziemy lekko między zębami, zamiast mówić “dis” albo “zis”. “This is” służy też do przedstawiania kogoś: “This is my friend, Mina.”

Posłuchaj: książka i miś

W rozmowie poniżej dwoje dzieci nazywa książkę, sprawdza, czyj jest miś, i nazywa jego części. Posłuchajcie raz, pokazując prawdziwą książkę i misia, a potem zatrzymuj nagranie po każdym zdaniu, żeby dziecko je powtórzyło.

Potem podzielcie się rolami i zamieńcie się: kto pyta, mówi “your”, a właściciel misia mówi “my”.

“Its” czy “it’s”?

Oba słowa brzmią tak samo, więc różnicę widać tylko w piśmie, na przykład na podpisanym rysunku. “It’s” to skrót od “it is”: “It’s a book.” “Its” znaczy “jego” albo “jej”, gdy mówimy o rzeczy lub zwierzęciu: “These are its arms.” Prosty test: jeśli pasuje “it is”, pisz “it’s”.

Trzy zabawy powtórkowe w domu

Jedna zabawa dziennie wystarczy; kończ, zanim dziecko się znudzi.

• Tajemniczy worek: włóż do worka książkę, linijkę, zabawkowy pociąg i misia. Dziecko wyciąga jedną rzecz: “What’s this?” Ty odpowiadasz: “It’s a ruler.” Potem zamiana.
• Czyje to?: wymieszaj swoje rzeczy z rzeczami dziecka. Podnieś jedną: “Is this your book?” “Yes, it is. This is my book.” albo “No, it isn’t.” Czasem pomyl się celowo; dzieci uwielbiają poprawiać dorosłych.
• Doktor dla misia: dziecko bada misia: “These are its arms. This is its nose.” Potem doktor bada ciebie: “These are your hands.”

Częste błędy i proste poprawki

To normalne na tym etapie. Bawcie się dalej i powtórz poprawną wersję.

• “These are my arms.” o misiu: pokaż misia i powiedz “Its arms!”, a potem dziecko: “Your arms!”
• “This is your teddy.” o własnym misiu (skopiowane z pytania): połóż rękę dziecka na jego piersi i powiedz “This is my teddy.”
• “This are its arms.”: jeden palec dla “this is”, dwa dla “these are”.
• “Yes, it’s.”: krótkie odpowiedzi mają pełną formę: “Yes, it is.”
• “It’s book.”: w polskim nie ma przedimków, więc “a” łatwo zgubić; jedna rzecz potrzebuje “a”: “It’s a book.”

Co dalej

Gdy to będzie łatwe, dziecko może napisać jedno zdanie: “This is my book.”, wielką literą, z odstępem na palec między słowami i z kropką. Potem spróbuj “he” i “she” z zawodami: “Is she a teacher?” “No, she isn’t. She’s a farmer.” Później przychodzą “his” i “her” dla rzeczy innych osób (“It’s her ruler.”) oraz “in”, “on” i “under”.