desk
chair
crayon
pencil
notebook
Pięć słów na początek
Pięć kart ze słowami na tej stronie ma nagrania: włącz jedno, a potem znajdźcie w domu prawdziwą rzecz i dotknijcie jej razem. Wskazanie właściwej rzeczy już się liczy, nawet zanim dziecko powie słowo.
- „desk”: biurko lub ławka, przy której się rysuje i pisze
- „chair”: krzesło przy biurku
- „crayon”: gruba kredka świecowa do kolorowania
- „pencil”: cienki ołówek, którym się pisze i który się temperuje
- „notebook”: mały zeszyt z pustymi kartkami
Nazywanie rzeczy: „What’s this?” – „It’s a …”
Jedno pytanie pasuje do każdej rzeczy: dotknij czegoś i zapytaj „What’s this?”. Odpowiedź to „It’s a …” i nazwa rzeczy: „It’s a desk.”, „It’s a chair.”, „It’s a notebook.”. Pytanie i odpowiedź też mają na tej stronie nagranie.
„This” mówimy o czymś bliskim, co trzymamy w ręce albo czego dotykamy, więc pytając, naprawdę dotknij rzeczy. Na początku odpowiedź jednym słowem, na przykład „Pencil!”, jest w porządku; powtórz wtedy całe zdanie: „Yes, it’s a pencil!”.
Od nazywania do porównywania
Obrazek do szukania różnic pokazuje tę samą scenę dwa razy, obok siebie, z drobnymi zmianami. Dziecko musi znać słowo „chair”, zanim powie, że brakuje krzesła, więc najpierw nazywamy. Potem zawsze trzymaj się tej samej kolejności:
- Usiądź obok dziecka, żeby lewa i prawa strona znaczyły dla was to samo.
- Nazwij dwie lub trzy rzeczy na lewym obrazku.
- Powoli przesuń palec na prawy obrazek.
- Najpierw znajdź to, czego brakuje, potem to, co zmieniło kolor.
Posłuchaj: dwoje dzieci porównuje dwa obrazki
W tym nagraniu dwoje dzieci porównuje obrazki zdanie po zdaniu. Wskazuj w lewo i w prawo, kiedy słychać kolejne zdania.
„No chair!” to krótki, naturalny sposób, żeby powiedzieć, że czegoś nie ma; pełne zdanie „There’s no chair.” może przyjść później. W „Blue here. Green there!” słowo „here” to obrazek, który wskazujesz, a „there” to ten drugi.
Nia Look left.
Leo A desk and chair.
Nia Look right.
Leo A desk. No chair!
Nia Blue here.
Leo Green there!
Trzy zabawy z obrazkami w domu
Każda zabawa niech trwa dwie, trzy minuty; kończ, zanim dziecko się znudzi.
- Dwa rysunki: złóż kartkę na pół i narysuj to samo biurko po obu stronach. Krzesło dorysuj tylko po lewej, a kredkę pokoloruj po lewej na niebiesko, po prawej na zielono. Powiedz „Look left.”, potem „Look right.” i pozwól dziecku wskazać każdą zmianę.
- Dwa talerzyki: na każdym połóż ołówek, kredkę świecową i zeszyt. Z prawego talerzyka zabierz jedną rzecz albo zamień niebieską kredkę na zieloną. Dziecko wskazuje i mówi „No pencil!” albo „Green!”.
- Zamiana ról: teraz dziecko robi zmianę, a ty jej szukasz. Od czasu do czasu pomyl się celowo, żeby mogło cię poprawić.
Częste błędy i jak pomóc
„It’s pencil.” W polskim nie ma słowa takiego jak „a” („To jest ołówek”), więc dzieci często je pomijają. Nie tłumacz reguły; powtórz z uśmiechem całe zdanie: „It’s a pencil!”.
Lewa i prawa strona. Wiele dzieci w tym wieku dopiero uczy się, gdzie jest lewa, a gdzie prawa, także po polsku. Wskazuj za każdym razem, gdy mówisz „left” albo „right”.
Dwa rodzaje kredek. Po polsku „kredka” to zarówno kredka świecowa, jak i ołówkowa. Po angielsku gruba kredka świecowa to „crayon”, kredka ołówkowa to „coloured pencil”, a zwykły ołówek to „pencil”. Połóż na stole po jednej i niech dziecko je rozdzieli.
Co dalej?
Kiedy dziecko samo nazywa każdą z pięciu rzeczy i znajduje obie różnice, dodaj kolor przed rzeczą: „a blue crayon”, „a green pencil”. Kolejność jest taka jak w polskim „niebieska kredka”: kolor na początku. Potem spróbujcie zgadywania z pytaniem tak/nie: „Is it a pencil?” – „Yes, it is.” albo „No, it isn’t.”. W linkach poniżej znajdziesz pytania o kolory, które są przed tym tematem, i zabawę w zgadywanie, która przychodzi po nim.