Zabawa w sklep po angielsku dla dzieci 4–6 lat

Domowy sklep z dwoma rzeczami

Połóż na stole obrazek gruszki i jabłka. Torba i papierowe produkty wystarczą; prawdziwa cena nie jest potrzebna. Dziecko jako klient wybiera produkt, a dorosły pyta „What would you like?”. Wybór kończy się włożeniem właściwego obrazka do torby.

Gdy dziecko powie jedynie „pear”, przyjmij prośbę i pokaż pełniejszą formę „A pear, please”. Nie zamieniaj pierwszej rundy w lekcję o pieniądzach, liczbie mnogiej i kolorach naraz. Jedna uprzejma prośba to wystarczający cel.

Zmiana ról odsłania rozumienie

Dziecko sprzedawca musi usłyszeć, o co prosi dorosły. Celowo poproś o produkt, po który sięgasz niepewnie. Jeżeli dziecko poda zły obrazek, spytaj ponownie i daj mu poprawić wybór.

W drugim etapie dodaj kolor tylko wtedy, gdy oba produkty są już znane. „Red or green?” może sprawić, że dziecko samo dopyta klienta. Ważniejsze od rozbudowanego słownictwa jest utrzymanie dwóch stron rozmowy.

Co zrobić, gdy dziecko się gubi?

Pozostaw obrazki widoczne. Wskazywanie jest wsparciem dla mówienia, nie oszustwem. Jeśli dziecko nie pamięta nazwy, dorosły może powiedzieć ją raz i ponownie zapytać o wybór. Po kilku turach sprawdź, czy podpowiedź nadal jest potrzebna.

Dziecko może lubić tylko rolę sprzedawcy albo klienta. Zacznij od wygodniejszej, lecz później zaproponuj krótką zamianę. Dwie role wymagają innych odpowiedzi, więc nie oceniaj ich jednym wynikiem.

Dziecko może świetnie prosić o gruszkę, a zgubić się, gdy ma zostać sprzedawcą. Wtedy nie dodawaj cen. Pozostaw dwa obrazki na stole i sam jako klient wyraźnie poproś o jeden z nich. Sprzedawca może najpierw podać właściwy obrazek bez mówienia; potem zaproponuj „Here you are”. Innym razem dziecko samo spyta „What would you like?”. Zmiana roli pokazuje inny rodzaj rozumienia niż powtórzenie gotowej prośby klienta.

Związek z codziennością

Domowy sklep korzysta z doświadczenia zakupów, ale nie wymaga, by dziecko mówiło do nieznajomych w prawdziwym sklepie. Szkoła może pracować z innym zestawem słów; wtedy dostosuj produkty do bieżącego tematu.

Jeśli dziecko potrafi poprosić o gruszkę i zrozumieć prośbę klienta, zanotuj obie czynności osobno. Nauczyciel może na tej podstawie zaplanować bardziej wymagającą rozmowę, zamiast tylko dodawać kolejne nazwy owoców.

Jeżeli dziecko chce codziennie prowadzić sklep, można zmienić rolę produktów, nie powiększając listy. Na jednej kartce jest jabłko czerwone, na drugiej zielone. Dorosły prosi o jedno, a sprzedawca musi dopytać, o które chodzi. Dziecko, które mówi tylko nazwę owocu, może najpierw pokazać dwa obrazki i usłyszeć wzór pytania. Dopiero potem spróbuje samo je wypowiedzieć. Rodzic nadal może zakończyć zabawę, zanim zamieni się ona w długą lekcję.